Watervrees

Klik op het plaatje voor een bladerversie op de pc.

Klik hier om Watervrees te lezen op iPad. De gratis app iBooks maakt er een handige bladerversie van.

Veertiger Servaas Rijkers Meinen heeft een afhankelijke persoonlijkheidsstoornis. Hij adoreert zijn vader Manne. Hij wil net zo daadkrachtig en evenwichtig zijn, maar mist diens capaciteiten en lef. Als Manne overlijdt en Servaas’ zoon Eus na een ongeval in coma raakt, is hij de weg kwijt. Samen met vriendin Florien en haar zoon Ray, priester Pilt, broer Tamme en zus Meike gaat hij op zoek naar oom Lude, de geëmigreerde tweelingbroer van zijn vader. In hem hoopt hij de kwaliteiten van zijn vader terug te vinden en zo weer een voorbeeld voor zijn leven te krijgen. Maar de tweelingbroers lijken alleen uiterlijk op elkaar. Servaas ontdekt niet alleen dat het beeld dat hij van zijn vader had, niet klopt, maar ook dat zijn reisgenoten een andere persoonlijkheid hebben dan hij vermoedde. Het wordt een dramatische reis met ontluisterende inzichten. Uitgave: PMA

Het romandebuut – Dealey Plaza ’s-Gravenhage – van Jos de Gruiter was indrukwekkend en ook deze nieuwe roman is erg goed. Deze auteur heeft een mooie, eigen stijl. De verhalen hebben een wat zwaarmoedige ondertoon wat gecombineerd wordt met een snufje humor en een flinke scheut sarcasme. Jos de Gruiter beschikt over een goede mensenkennis en zijn personages zijn antihelden. Ik ben zeer gecharmeerd van het werk van deze getalenteerde schrijver.”
(Leestafel.nl)

Aangrijpend
“Hoe verder je leest in Watervrees, hoe liever je nóg verder wilt. Het is een boeiend verhaal over mensen die elkaar niet blijken te kennen en steeds verder van elkaar verwijderd raken. Het verhaal is opgedeeld in, over het algemeen, zeer korte hoofdstukken, en De Gruiter heeft een vlotte schrijfstijl. Hierdoor lees je snel nog even een hoofdstuk, en nog één, en nog één. Voor je het weet heb je Watervrees helemaal uitgelezen. Het verhaal is uiteindelijk aangrijpend geworden, zoals het voor een goed boek hoort te zijn.”
(Felice Beekhuis op Boekenbijlage)

Metafoor
“Watervrees van Jos de Gruiter is gepubliceerd bij uitgeverij PMA en verdient veel meer aandacht. Ik heb het achter elkaar uitgelezen, geboeid en zonder me een moment te vervelen. Het is een heel natuurlijk geschreven verhaal over echte mensen van vlees en bloed, zo lopen ze rond en achter die façade van aardig, vriendelijk en betrokken zijn gaan mensen schuil die anders denken dan de ander vermoed. Iedereen vindt wat van de ander, maar niemand luistert echt naar elkaar. Net als in het echte leven.”
“Wat ik knap vind, is dat de relatie tussen de acht mensen die samen door Californië reizen in een minibus iets beklemmend echts heeft. Mij spreekt het onderwerp over leven en dood ook erg aan, het vraagstuk euthanasie (Eus) en het worden wie je wil zijn. De humor, de dialogen, de ruzies, alles klopt. Kortom lees dit boek en dan wel in een ruk uit. Zal geen probleem zijn!”
(Bol.com)

Levensvrees
Na Dealey Plaza ‘s-Gravenhage is dit de tweede roman van De Gruiter. Dealey Plaza vond ik een goed geschreven intrigerend verhaal dat onnodig gecompliceerd werd gemaakt door een paar zijlijnen die niet veel toevoegden aan het thema. Watervrees is anders. Compacter, simpeler, maar voor de liefhebber weer zeer de moeite waard. Er gebeurt in wezen niet veel. De hoofdpersoon adoreert zijn vader omdat die alles op orde heeft en een sterke persoonlijkheid is. Als vader overlijdt staat de hoofdpersoon met zijn handen in het haar. Gelukkig is er een tweelingbroer van vader, die als twee druppels op hem lijkt. In de hoop een deel van zijn vader terug te vinden, en daarmee het steunpunt in zijn leven, gaat de hoofdpersoon op zoek naar deze tweelingbroer. Dat leidt tot een mooi beschreven autotocht door Californië, een metafoor voor het zoeken naar identiteit, zoals Watervrees een metafoor is voor de vrees om te leven. De monologen met de zoon van de hoofdpersoon, die na een ongeluk in coma ligt, vormen een slimme stijlfiguur om een indruk te krijgen van de gedachtewereld van de hoofdpersoon. Uiteindelijk krijgt de hoofdpersoon nog de meeste waardering voor zijn halfbroer, die het leven laat komen zoals het komt. Wat ik heb overgehouden aan het verhaal is dat je je niet moet blindstaren op ‘helden’, want ook zij hebben zwakke kanten die ze proberen te verbergen. En uiteindelijk neemt het leven een loopje met je. Zelfs als je dat niet allemaal in het boek denkt te kunnen lezen is het een vlotgeschreven verhaal met soms stekelige, soms humoristische dialogen en korte maar treffende omschrijvingen van de omgeving, bijna een road movie op papier. Het zou me niet verbazen als het verhaal ooit wordt verfilmd. Eigenlijk vreemd dat zo’n boek in de marge van de literaire uitgaven meehobbelt en haast onzichtbaar blijft. Tien keer beter dan de Saskia Noorts en andere flutverhalen.
(Bol.com)

Pijnlijk heldere spiegel
Na het lezen van Dealey Plaza ’s-Gravenhage, (de debuutroman van Jos de Gruiter), was het wachten op zijn tweede roman. Die kwam opmerkelijk sneller dan verwacht. Kan een schrijver na zo’n indrukwekkend debuut opnieuw een sterke roman produceren? Die vraag kwam in mijn op toen ik ‘Watervrees’ via de post ontving. Bij aanvang zet de schrijver me op het verkeerde been en weet ik niet waar het verhaal heen wil. Ik zoek krampachtig naar overeenkomsten met ‘Dealey Plaza’ en wanneer ik denk die gevonden te hebben neemt het boek een onverwachte wending. Het verhaal (of als u wilt, de schrijver), schilt de aanvankelijk sympathieke personages een voor een tot op het bot en er blijft weinig van hun mooie romantische inborst over. Een in coma geraakt kind lijkt een metafoor van een harde werkelijkheid en de pijnlijke tot mislukking gedoemde pogingen om die te ontkennen. Wanneer het verhaal de menselijke aard onontkoombaar bloot legt, gloort er toch iets van hoop, of troost, iets kleins een strohalm?. Of toch niet? Jos de Gruiter heeft mij opnieuw verbaasd. Met zijn stijl, zijn verhaalopbouw en zijn woordkeus heeft hij me vanaf de eerste bladzijde weten te boeien en mijn aandacht weten vast te houden tot aan het subtiele innemende plot. Terwijl de literaire wereld lijkt te verdrinken in een zee van avonturen, romantiek en soft porno confronteert Jos de Gruiter ons met literatuur zoals literatuur bedoeld is. Geen sprookje maar een pijnlijk heldere spiegel. Een ‘gezellig met een kopje thee op de bank boek’ is ‘Watervrees’ niet, natuurlijk niet, goddank niet! Wel is het een aangrijpend mooi en bijzonder verhaal. Een boek dat ik u ten zeerste aanraad.
(Bol.com)

 

Riet

Op de rand van het bed
Zit Riet
Ze krijgt een nieuwe dag
Maar ze wil hem niet

Bevolking

De bevolking heeft de overhand
hoorde ik op de radio
Goed nieuws natuurlijk,
maar wat het weerbericht
daar nou mee te maken heeft…